4/4 Alpe d’Huez

Het plan was om uit te slapen, maar daar dacht Kees net iets anders over. Om kwart voor 7: “Goeiemorgen, Frank!” 😉

De zon kwam al vroeg over de bergrand en na een rustig ontbijtje vertrokken we tegen kwart na 10 richting Alpe d’Huez.
Na 6 km begonnen we aan de 14 km durende klim. Kees en Koen gingen mij voor, op hun eigen tempo. Danielle bleef bij mij.
Tine en Kathleen volgden ons met de auto van Koen en zorgde voor onze bevoorrading.

Het begin beloofde niet veel goeds; ik haalde niet eens 3 per uur de eerste kilometers.
We hebben een ganze week om zon gevraagd, nu is ze er eindelijk maar valt het toch dik tegen.
Zou het de vermoeidheid zijn of is de berg zo steil dat het laatste deel van m’n uitdaging mij de das zou omdoen?

Na een uur of 2 was ik zo kapot dat ik zelfs om een Redbull en een Dafalgan gevraagd heb. Gelukkig waren Tine en Kathleen daar om aan mijn wensen te voldoen. 😉

Tijdens mijn middagpauze aan bocht 9 (er zijn er 21 in totaal) kwamen Koenie en Kees naar beneden en arriveerde Lies, die speciaal verlof had gepakt. Zij nam de fiets van Koenie over en reed van bocht tot bocht, tot het einde.

Na de middag is mijn hartslag zelden onder de 150 gegaan en reed ik nog altijd tegen 3 per uur omhoog, in de brandende zon.
Kees reed verder naar beneden en is met de camionette van Moyson terug gekomen zodat hij mijn blaren en mijn protesterende schouder kon verzorgen. Zalig!

Tijdens de laatste kilometers was er een triathlon wedstrijd bezig en waren er dus heel veel toeschouwers langs de weg aanwezig.
Op den duur waren zelfs de deelnemers van de triathlon mij hevig aan het aanmoedingen! 🙂
Opgeven staat niet in mijn woordenboek maar op het einde kreeg ik het toch echt moeilijk.
Het was dan ook met een grote smile en veel voldoening dat ik over de finish reed. 🙂
Voor de finish moet je het trouwens niet doen, er stond niet eens een bordje bovenaan, enkel een gele meet en een vuilbak. 🙂

Vier cols in vier dagen, we did it!

HUEZ2

 

RECHTZETTING

Maandag heb ik geschreven dat Tine en Kathleen door de hevige regen net niet boven geraakt zijn op de Col Du Glandon…wel, net na de regen zijn die stoere grieten nog doorgegaan!

kat

3/4 Galibier

Geen regen vandaag, chanceke.
We moesten eerst nog 50 minuten rijden om van ons hotel naar de start van de Galibier te komen. Tine ging meerijden en had al vollen bak stress.
Tine, Kathleen en ik vertrokken voor wat de zwaarste tocht zou worden van de Marmotte. Ik had nergens pijn behalve van de blaren van de voorbije dagen op mijn handen.

tienWe begonnen vlotjes, de eerste 10 km moesten we niet onder de 3 per uur gaan. Gelukkig stonden er onderweg altijd bordjes die aangaven hoe ver je nog moest, dus kon je altijd van kilometerpaal tot kilometerpaal rijden.

Op het einde werd het echt pittig (door de hellingsgraad en de weersomstandigheden: koude, mist en veel wind!)
De regen bleef wel uit en we hadden de mooiste toch tot hiertoe.

De schrik die iedereen mij aanpraatte over de zware Galibier bleek toch wel een beetje overroepen. 🙂

GALIBIEROp 4 uur en 20 minuten kwamen we boven, iets later kwam er een andere handbike toe, getrokken door een fiets! 🙂
De laatste 5 km spraken alle wielrenners mij aan en waren er mensen die vanuit de auto foto’s maakten of filmden.
Boven was er extreem veel wind en mist, waardoor we niet lang hebben kunnen nadenken over een originele aankomstfoto.

De afdeling was magisch maar wel vrij smal en onderweg ben ik bijna tegen een op hol geslagen koe gevlogen. Gelukkig had ik 2 remmen! 😉

Na de afdaling zijn Kees, Danielle en ik naar de Col du Glandon gereden, om daar het einde van de klim te maken die we maandag moesten staken wegens het slechte weer.GLANDON
Na 1 uur 22 waren we boven (een klim van 8 km).
Deze berg is blijkbaar echt tegen ons, want we kwamen terug in regen en dichte mist te zitten. Maandag won het weer, deze keer wonnen wij! 😉

Bij het terugkomen hadden de volgers (Koen, Kathleen en Tine) gekookt voor ons.

Nu willen mijn schouders echt wel rust…

Morgen Alpe d’Huez. Zou het 4/4 worden?
Tot morgen!

2/4 Col De Télégraphe

Zoals voorspeld:  regen deze morgen! Met een vrij lage moraal vertrokken Koenie en ik vanuit ons hotel. Regenjassen aan en bidden dat het snel over zou gaan . Na een dikke km begon de klim: 11,8 km omhoog met 7,3 %. De pols voelde beter en ik moest zelden onder de drie per uur. De fietsers die we zagen konden we op één hand tellen! Het was zo koud dat we onze adem konden zien.

Rond de middag kreeg ik kou, gelukkig waren Kees en Danielle daar om andere bovenkleding aan te doen.

 

Na twee uur en half gieten stopte het… gelukkig maar!

Lies en de andere meiden stonden af en toe langs de baan wat moed gaf. Dat dit mijn zwaarste uitdaging is tot hier toe is een zekerheid!

Na 3uur en 40 minuten omhoog kruipen (effectief fietsen, zonder rusten) kwam ik aan de ttop.

 

Daarna volgde een afdaling van bijna vier km. Morgen komt de befaamde Galibier

nu doke doen en recupereren, tot morgen!

1/4: Col Du Glandon

Na een zalig nachtje slaap vertrokken Danielle, Kathleen, Tine en ik met de fiets aan onze camping in bourg D’oisons. Na een paar km plat begon de klim… redelijk stevig, maar het ging nog redelijk (vier per uur en een hartslag van 120)

Na 19.9 km stonden Koenie en Kees ons op te wachten met havermout en Aiki Noodles… alles liep gesmeerd buiten enkele pijnlijkje punten op mijn handen en een gevoelige pols na. De wind stak op en ik deed een waterdichte broek aan, just in case…

Even later begon het te druppelen, en vanaf 3 uur reden we in de gietende regen. Tine en Katleen reden op eigen tempo verder, en Danielle stapte achter mij.

Mijn pols deed meer en meer pijn en na 28 km werd het écht te koud, we bibberden uit ons vel. Toen we aan de volgauto kwamen hebben we ingestapt… We hadden 30 km op de teller, en we moesten er nog acht doen…ondertussen was het vijf uur (we zijn om kwart na acht vertrokken!).

De meisjes zijn ook gaan schuilen en hebben de top net niet gehaald. Ondertussen zitten we hier in een hotel aan de voet van de Télégraaf, ze voorspellen weer regen voor morgen, pfff.

Op zich was het enorm leuke dag, maar wat een einde… mezelf kennende zal dit lang in mijn hoofd spoken!

Vertrek en rustdag

5 uur ging de wekker en rond zes uur reden Danielle, Kees en ik van de oprit, de volgers reden zelf… ze vertrokken een uurtje later, maar ze hadden drie chauffeurs en konden dus afwisselen, terwijl Kees de hele rit zelf moest rijden.

Het werd dus een spannende race, wij wonnen, maar volgens Koen gingen we kijken wie eerst op de Gallibier was 🙂

Na een deugddoend avondmaal (glutenvrije spagetti) en een wijntje kropen we in onze tent. We slapen hier op een ‘camping for softies’, een vaste tent met bedden. Een aangepaste wc en douche, ideaal!

Deze morgen lag ik al lang wakker, gisteren had ik enkel gezeten en was dus lichamelijk niet moe… om iets na zes ben ik uit mijn bed gekomen.

Na een rustig ontbijt reden we De Mormotte met de auto. Vooral de lengte van de col du glandon viel ons op! Onderweg hebben we ook een echte marmotte en veel andere bergdieren gezein. De streek is magnifiek hier!

We zijn Lies Goossens ook even gaan bezoeken. De dag werd afgesloten met een bbq en de gitaarkunsten van Koenie

Muur(reke)

P1050498Gisteren kwam Benny (een stevige mountainbiker die ook bij de kinesist komt) langs om de laatste aanpassingen aan mijn handbike te maken. Als een echte MacGyver zorgde hij ervoor dat ik een extra rem aan het stuur heb nu. De fiets is er klaar voor, nu ik nog… Ah ja, voor ik het vergeet, de foto in de banner is getiteld basisbehoeftes :p

Muur

Rond tien uur vertrokken Jelle en ik voor de grote test. We gingen proberen om de Muur van Geraardsbergen op te rijden.

P1050501Onderweg kwamen we een franse mobilhome tegen met een aanhangwagen waarin een levensgroot beeld van Jezus stond. Op de bodemplaat lagen allemaal rozenkransen…sommige mensen gaan toch wel ver in de verkondiging van han geloof. 🙂

Aangekomen reden we eerst een opwarmend lusje en dan ging het vanaf de Dender via de asfalt helemaal omhoog, lang en pittig!

We daalden over de kasseien af (wat blijkbaar niet mag), draaiden onderaan en reden terug omhoog. De klim op zich viel mee, maar door de natte ondergrond slipten onze wielen constant door. We zouden doorrijden naar de Bosberg maar ik had mijn GPS vergeten op te laden, en de batterij had het begeven… dus na 11 km al naar huis, het moet niet altijd tot op de limiet zijn…… en het is de laatste week, binnen 7 dagen zit ik op deze moment te zweten op de Col Du Glandon!

De getallekes

afstand 11 km
gem. hartslag 102
gem. snelheid 9.3
max. snelheid 33.5

Vlaamse Ardennen 3

34 graden buiten… en Jelle en ik trokken voor de derde en laatste keer naar Oudenaarde, Keerbergen en Zulzeke. Deze keer reden we het deel van de Eddy Merckx route dat we vorige keer niet gedaan hebben door het slechte weer.

Na een goede drie kilometer ruimde de goede asfalt plaats voor kasseien. De Oude kwaremont bleek een echte hel, ik ging sneller omhoog dan Jelle en omdat ik de gps had en er een bordje van de route verdwenen was, verloren we elkaar. Niet leuk als je zo op je tandvlees zit. Uiteindelijk raakten we terug bij elkaar en reden we samen verder. We krijgen een scherpe bocht naar rechts, en krijgen terug kasseien voorgeschoteld.

P1050491Volgens een bordje zitten we op de Patersberg (11.5% gem, 13.9% max). Kruipen, puffen, patineren, drinken, even rusten en naar adem snakken… op het eind kwam mijn eten zelfs even terug naar boven MAAR we zijn boven geraakt. Dit was echt dé limiet, steiler op kasseien zal moeilijk zijn.

Een vriendelijke Deen nam even een foto en we gingen door. Samen hadden we 3 liter water mee, maar al snel kromp onze voorraad en na De Hotond keerden we terug…

Maandag is de laatste training, dan trekken we naar de muur.

De getallekes

afstand 22 km
gem. hartslag 136
gem. snelheid 9.5
max. snelheid 42.5

Vlaamse Ardennen 2

Jelle en ik trokken nog eens naar de hellingen in Vlaanderen. Het weer zat ons niet echt mee, en ik had lichte hoofdpijn… maar om daarvoor te plooien… Regenjas aan en weg.

P1050471Vorige keer had Jelle mee gefietst met de koersfiets, nu ging hij voor de uitdaging. Hij zou meerijden met de handbike (mijn vroegere racer, een stalen gevaarte van 25 kg!). Drie jaar geleden heeft hij hiermee de Mont Ventoux bedwongen, maar dat was drie jaar geleden, en toen hadden we écht veel getraind… sindsdien zat hij 0 keer op de handbike. Hij is volledig gezond, maar we zouden de Eddy Merckx route gaan rijden (47 km op en neer), niet de Scheldelandroute 🙂

Groot was dan ook mijn respect. We reden 21 kilometer langs de route, en hoe hard hij ook afzag of bleek werd van de inspanning: hij klaagde niet, geen woord!

Boven gekomen op de Kluisberg (16.4 % max) volgde ik mijn gps terug naar het vertrekpunt. Binnendoor reden we terug en kwamen relatief droog aan na 34 km. Toen alles ingeladen was barstte de hemel open, sjanske 🙂

Vrijdag terug!

De getallekes

afstand 34 km
gem. hartslag 104
gem. snelheid 13
max. snelheid 45.5

Vlaamse ardennen

P1050443Gisteren zijn Jelle en ik heuveltjes gaan trainen. We gingen voor de langste beklimming in de Vlaamse Ardennen: De hotond (4.3 km en een maximale stijging van 7.4%).

Méga goe weer! Het ging, maar als het zeven % is moet ik te hard trekken. Een andere cassette is noodzakelijk. Ook moet mijn 2e rem aan het stuur. Als ik mijn rem nu zou overtrekken ben ik verloren.

De getallekes

afstand 18.7 km
gem. hartslag 114
gem. snelheid 10
max. snelheid 58.2 (volgende keer toch maar een helmpje 🙂 )